هزاره ها، قربانیان شماره ی یک دموکراسی خواهی

 

نگارنده: میرحسین مهدوی
*****
دقیقا پس از اولین روزهای سقوط نظام طالبانی، هزاره ها جزو نخستین گروه های قومی کشور بودند که با عشق و علاقه ی فراوان به نوید شیرین دموکراسی و حکومت مردمی خوش آمد گفته و با عشق و ابتکار به توسعه و ترویج دموکراسی همت گماشتند. از ساخت و ساز مراکز آموزشی تا ایجاد نهاد های فرهنگی، از ساختن شعارهای شیرین و شور انگیز مردم سالاری، تا نقد عالمانه ی قدرت، از حضور دموکراتیک و مدنی در تظاهرات های مسالمت آمیز تا مدنی سازی حرکت های جمعی و… در همه ی این حرکت ها هزاره ها گام های استوار و تاریخی برداشته و در همه ی این حرکت های تاریخی، قربان اصلی نیز هزاره ها بوده اند. از کشتار دهمزنگ تا تکه پاره شدن در بمب گذاری های انتحاری در جای جای این سرزمین، هزاره ها هدف اصلی دشمنان دموکراسی و افراط گرایان دگم اندیش و کور قرار گرفتند.
هزاره ها بهای سنگینی در راستای دموکراتیزاسیون وطن پرداخته و حجم بزرگی از قربانی شدن و ویرانی نیز متوجه ی این مردم بوده است. با همه ی این فداکاری ها، نقش هزاره ها در ساختار قدرت هر روزه کم رنگ تر و بهره وری این مردم از نظم و نظام سیاسی به شکل فزاینده ای رو به کاهش گذاشته است.
اشرف غنی کارد بر گلوی هزاره ها گذاشته تا همه ی فرصت های پیشرفت و ترقی را بروی این مردم بسته و آنان را تبدیل به بازندگان همه ی بازی های سرنوشت ساز نماید. گویا راهی برای برنده شدن در هیچ میدانی برای هزاره ها نمانده و تقدیر این قوم با شکست و تباهی گره خورده است.
در حادثه ی اخیر دشت برچی، دولت مثل همیشه نقش یک تماشاچی بی غرض را بازی کرده و زمینه را برای کشتار هزاره های دموکراسی خواه فراهم کرد. داعش ( یا درست تر بگویم همان طالب) بی هیچ مانعی دست به کشتار مردم بی گناه زده و آنان را در جای جای این سرزمین به قتل می رساند.
در چنین شرایطی، راه حل برون رفت از بحران سیاسی چیست؟ آیا می توان به هزاره ها توسل به خشونت را تجویر کرد و آنان را تشویق به عمل متقابل به مثل کرد؟
به باور این قلم، دموکراسی و حرکت های مدنی تنها انتخاب معقول و ممکن هزاره هاست. با تمرین درست و عاقلانه دموکراسی باید زمینه ی زمین گیر شدن افراط گرایی قومی را فراهم کرد و به تیم تمامیت خواه و فاشیست غنی نشان داد که کشتار و حذف اقوام دیگر راهی برای رسیدن به اقتدار سیاسی یک قوم و تثبیت وضعیت سیاسی کشور نیست.
چگونه می توان به چنین هدف بزرگی رسید؟ چگونه می توان بدون توسل به خشونت با خشونت ورزان و قاتلان وارد گفتگو و تعامل سیاسی شد؟ این هنری است که باید آنرا در تداوم مبارزات مدنی آموخت.

منبع جمهوری سکوت

دیدگاه خودرا بنویسید

ایمیل *
نام *
دیدگاه *
اگر میخواهید عکس تان در کنار نظر تان قرار گیرد لطفا به سایت گراواتار مراجعه کنید

  • ۱
  • دلو

  • ۱۴۰۰
  • 21
  • January
  • 2022
  • 17
  • جُمادى الآخرة
  • 1443

امار سایت